Yeni Sayfalarda Yeni Anılar, Yeni İnsanlar

Nerdeyse 3 buçuk senedir tanıdığım ama son 8 aydır bu kadar yakınlaştığım, her şeyimi paylaştığım Eda’cığımla yaptıklarımızdan, hayata dair öğrendiğimiz şeylerden bahsediyim.Çok sevdiğim dostlarıma, olmazsa olmazlarıma dahil olan Eda’yla ikiz gibi dolaşır olduk. Belli bir yaştan sonra dost kazanıldığına inanmazdım açıkçası ama yanıldığımı anladım. Bazen hayat insanları öyle zamanlarda karşılaştırıyor ki üzüntüleriniz, sevinçleriniz nerdeyse aynı oluyor ve siz bunları beraber atlatmayı ya da paylaşmayı başarıyorsunuz yeni dostunuzla. Paylaştıkça artıyor ona olan güveniniz,hiçbir şeyi saklamıyosunuz, hayatla o kadar güzel dalga geçmeyi öğreniyorsunuz ki olanların sizi sınamak için sadece birkaç ufak tefek engel olduğunu görüyorsunuz beraberce. Biz ikimize ait bir dünya kurduk, birden kendi dilimiz oluştu. Kimsenin bizi üzmesine izin vermeden , olanlara kafa takmadan hayatı yaşamaya koyulduk geç kalmışcasına. Şimdiye kadar olanlar bitenler silindi gitti. Onlar sadece ders aldığımız , insanları tanıdığımız hikayeler olarak kaldı hayatımızda.

4 Temmuz kutlamaları bir de orda izleyelim dedik. Yine çok sevdiğim, kan bağım olmamasına rağmen ağabeyim gibi gördüğüm sevgili Avni’nin evinde misafir olduk. Ülkenizden uzakta olmak zordur ama işte böyle eski dostlar, yeni dostlar derken yavaş yavaş farketmeden yepyeni bir dünya kurarsınız kendinize. Gittiğimiz ilk gün Avni ve esi Beth bize harika bir mangal ziyafeti yaşattı. Hava da o kadar güzeldi ki bahçede saatlerce oturduk, sohbet ettik. İnsanin sevdikleriyle yemekten sonra ettiği sohbetin tadına doyulmaz ya işte biz de aynen o kıvamdaydık.

Öyle güzel bir düzen tutturduk ki konuşmadan, bakışlarla anlaşmaya başladık. Gecenin 3’ünde fırtınada kilometrelerce uzağa börek almaya gittik, arabayı kenara çekip kimselere aldırmadan eğlencesine dans ettik, değisik yemekler denedik, kilolarca çikolata yedik,eski türk filmleri izleyip yeri geldi güldük yeri geldi hüzünlendik, kafamıza koyduğumu her şeyi yaptık, aniden planlar kurduk haftasonlarıyla ilgili ve en sonuncusu da Chicago tatilimiz oldu.

Ertesi gün Chicago downtown’da sanırım en az 12 saat geçirdik. Belki yüzlerce fotoğraf çektik. Gülmekten nerdeyse yuvarlanarak yürüyorduk. Bir gün Amerika’ya yolunuz düşerse Chicago’yu görmeden gitmeyin derim. Mimarisi, şehrin atmosferi o kadar güzel ki insanın orda yaşayası geliyor. Zaten Eda’yla da downtown’da oturcağımız evi bile seçtik. Hayal kurmaktan zarar gelmez, bazen de kurduğunuz hayallerin içinde buluverirsiniz kendinizi o yüzden hayal kurmaktan korkmamak gerek. Chicago’da Uzakdoğu’dan, Avrupa’dan, Orta Doğu’dan yüzlerce insan görduk .Bu kadar insanın içinde tabi ki Türklere de rastladık. O kadar garip bir his ki düşünün alışveriş yaparken ordan biri sesleniyor “ Bu kıyafet nasıl olmuş?” ilk başta fakında olmasanız da 3-4 saniye sonra “Aaa birileri türkçe konuşuyor “diyorsunuz, ve yüzünüzde istemsiz bir gülümseme oluşuyor. Rastladığımız Türkler arasında Eda’nın ortaokul arkadası da vardı. O kalabalık içinde bir anda karşılaştılar. Dünya gerçekten küçük deriz ya hakkaten öyleymiş.

4 Temmuz haftasonu olduğu için etraf polis kaynıyordu. İstisnasız her köse başında 4-5 kişiden oluşan ufak gruplar halinde polisler bekliyodu. Bunu görmek bile insanın içini rahatlatıyor ve gece 12 bile olsa sokakta yürürken kendinizi güvende hissediyorsunuz.

Downtown’da gezerken eğer bir fon müziğimiz olsaydı arkamızda şöle şen şakrak bir şarkı eşlik ederdi sanırım bize. Ayaklarımıza kara sular inene kadar gezdik ama hala da tadı damağımızda.

Ertesi gün kızların bir numaralı aktivitesi alışveriş için outlet’e gittik. Belli mağazalara girmek için yarim saat kuyrukta beklediğimiz oldu. İnanın içeri sırayla alıyorlar. Öyle ahım şahim indirimler de yoktu ama insanlar Çılgın gibi alışveriş yapıyolardı. E haliyle Eda’yla ben de sadece ve sadece ayıp olmasın diye birazcık ama birazcık alışveriş yaptık. Ordan çıktığımızda yemek yemeyi bile unuttuğumuzu anladık. Aman annem duymasın diyeceğim ama artık iş işten geçti. Alışverişime zaman zaman canım dostum Ece’de Türkiye’den katıldı. Hangisini alsam derken, ona gönderdiğim fotoğraflar sayesinde onun da fikirlerinden mahrum kalmamış oldum. Özetle bir bavul alarak gittiğimiz Chicago tatili iki bavulla evimize dönmemizi sağladı.

Aynı gece havai fişek gösterilerini izledik. O gece anladık ki Chicago’nun sivrisinekleri pek bildiğimiz sineklerden değil. Her türlü korunmayı sağlamamıza rağmen bana mısın demeden bir güzel bizi ısırdılar. Ama her şeye rağmen yine harika bir gün geçirdik.

Yol calışmaları yüzünden giderken 6 buçuk saate yakın süren yolculuğumuz dönüşte 4,5 saat sürdü. Ama şarkılarla, çektiğimiz videolarla ,kahkalarımızla yolculuğumuz da tatilin en güzel anılarında yerini aldı.

Kısacası dostuluklar hayata anlam katar. Hayatımıza anlam katan dostlara gelsin bu yazım.

Sevgiler…