İREM KESİM

Sadeleştikçe Ruhumuzu Mu Kaybettik?

20 Ağustos 2026 Perşembe

Teknoloji geliştikçe hayatı sadeleştirdiğimizi ve kolaylaştırdığımızı sanıyoruz. Nesneleri küçülttük, çizgileri keskinleştirdik ve detayları birer birer sildik. Peki, daha pratik ve dijital bir dünyaya adım atarken, insani vicdanımızı ve hayatın ruhunu nerede bıraktık?
Eskinin oymalı sokak lambalarının yerini bugün soğuk LED direkler, ahşap detayların yerini ise ruhsuz cam ekranlar aldı. Ancak asıl tehlikeli kayıp estetik nesnelerde değil, algoritmaların arasına sıkışan insani bağlarımızda gerçekleşti. Kalabalık sofraların sıcaklığı, yerini tabağının yanında ekranına gömülen bireylere bıraktı. Okul koridorlarında göz göze gelip sohbet etmekten çekinen, ekrandaki akışa bakarken yanı başındaki insana körleşen yalnız bir toplum türettik.
Hepsinden acısı, bu hissizleşme toplumsal ahlakımıza ve iş hayatımıza da sirayet etti. Gücü ve makamı eline geçiren bazı insanların, sırf ast-üst ilişkisinin arkasına sığınarak görevini kötüye kullanması, yetkisini bir baskı aracına dönüştürmesi bu ruhsuzlaşmanın en somut örneğidir. Oysa makamlar geçici, insani değerler bakidir. Bir yöneticinin altındaki insanı ezmesi; tıpkı o estetikten yoksun, soğuk binalar gibi toplumun vicdanında derin ve ruhsuz yaralar açar.
İnsanı yaşatan şey sadece fonksiyonellik, makam ya da hız değildir; insanı insan yapan duygu, adalet, ince bir ruh ve bir başkasına sunduğu sıcak dokunuştur. Mustafa Kemal Atatürk'ün o derin anlayışıyla hatırlattığı gibi: "Sanatsız kalan bir milletin hayat damarlarından biri kopmuş demektir." Ve buradaki sanat, sadece müzedeki bir tablo değil; bir insanın hayatı yaşama, adaletle yönetme ve bir başkasına zarafetle yaklaşma sanatıdır.
İşte dünya, o zarafeti ve inceliği kaybettiğimiz gün renksizleşti.
O büyüyü yeniden bulmak için ekranların soğukluğundan, makamların kibirinden sıyrılıp; birbirimizin gözlerinin içine adaletle, sevgiyle bakmaya mecburuz diye düşünüyorum.